Saga kínverskrar kvikmyndagerðar er samtvinnuð pólitískum atburðum og stefnum Kína. Það má skipta kvikmyndagerðinni í þrjá flokka þar sem meginland Kína, Hong Kong og Tævan hafa löngum verið þrjú pólitískt aðgreind svæði. Hér verður stiklað á stóru í sögu kínverskrar kvikmyndagerðar á meginlandinu.

Upphaf og Gullöld

Fljótlega eftir þróun kvikmyndagerðar á síðasta áratug nítjándu aldar barst tækni hennar til Kína. Það voru franskir, amerískir og spænskir sýningarstjórar sem hófu kvikmyndasýningar í tehúsum, veitingastöðum og leikhúsum Kína. Fyrsta kvikmyndahúsið var reist í Shanghai 1908 og átti borgin eftir að verða miðpunktur kínverskrar kvikmyndagerðar síðar. Fyrsta kínverska kvikmyndin var stuttmynd gerð árið 1905, Conquering Jun Mountain (定军山), og byggðist á vinsælli Peking óperu. Kvikmyndasýningar urðu fljótt mjög vinsælar hjá almenningi. (Zhang, 2008)

Á þriðja áratugnum komu til sögunnar tvö helstu kvikmyndaframleiðslufyrirtækin, Mingxin og Tianyi, í Shanghai. Það voru fjölskyldufyrirtæki sem kepptust hart um kvikmyndamarkaðinn. Áður en Kuomingtang (KMT), stjórnmálaflokkur þjóðernissinna, hafði náð að mynda miðstýrða ríkisstjórn í Kína voru afskipti ríkisins af kvikmyndagerð takmörkuð. Eftir að þjóðernissinnar komust til valda 1927 settu þeir lög sem skilgreindu leyfileg viðfangsefni  kvikmyndagerðarmanna og hófu ritskoðun á kvikmyndum.

Margir kannast við staðalímyndina af ‘sarariman’ (e.salaryman), sem hægt væri að þýða yfir á íslensku sem „launamaður“. Í raun má segja að sarariman, sé samheiti yfir alla miðaldra hvítflibba karlmenn, eða hinu almennu skrifstofublók. Í Japan fer hann í vinnuna fyrir sólarupprás, vinnur þrotlaust og kemur loks heim með síðustu lest rétt eftir miðnætti. Önnur japönsk staðalímynd, sem er ekki jafn þekkt utan Japans, eru OL eða ‘office lady’, sem mætti þýða yfir á íslensku sem skrifstofu dama. Skrifstofu daman er ung kona sem starfar tímabundið hjá fyrirtækinu þanngað til hún giftir sig eða eignast börn.
Þó að þetta séu einungis staðalímyndir eiga þær sér engu að síður fyrirmyndir í veruleikanum og gefa ágætis mynd af stöðu kynjanna í atvinnulífinu í Japan, sem er afar kynjaskipt.. Undanfarin ár hafa þó talsverðar breytingar átt sér stað sem benda til þess að kynjaskipt atvinnulíf fari minnkandi.

Hann lét ekki mikið yfir sér, lágvaxinn og hálsstuttur, vaggaði eins og önd sögðu menn þegar hann gekk í ræðupúltið til að halda setningarræðu sína sem fyrsti eiginlegi forseti kínverska lýðveldisins. Hann var að mestu leiti laus við persónutöfra og var síður en svo “náttúrulegur” leiðtogi. Var öllu heldur skriffinnur sem komst í embættið í krafti yfirráða sinna yfir öflugasta her landsins. Andstæðingar hans sem voru fjölmargir létu þó til leiðast þar sem ekki var komist hjá því að láta hann hafa embættið, í bili. En síðan gerðist hann keisari og þá fjaraði fljótt undan honum...

Á fyrsta áratug 20. aldarinnar var flestum ljóst að Qing keisaraættin væri við það að syngja sitt síðasta. Uppreisnir voru tíðar og jafnvel hörðustu íhaldsmenn áttu erfitt með að mæla henni bót. Í lok árs 1911 braust enn ein uppreisnin út og í þetta sinn í borginni Wuchan sem stendur við Yangtze ánna. Chun Prins, ríkisstjóri hins barnunga keisara Puyi kallaði hershöfðingjann Yuan Shikai til og grátbað hann um að stöðva uppreisnina.

Trú Japana á keisarann spilaði sterkt inn í þjóðernishyggju þeirra og stýrði miklu allt þar til stríðinu lauk. Margir telja að Japanir hefðu haldið áfram að fórna sér fyrir keisarann ef hann hefði ekki tekið þá ákvörðun að gefast upp. Í því samhengi er áhugavert að vitna í frásögn Shintoprests sem var tilbúinn til þess að fórna lífi sínu fyrir keisarann en það var Bandaríkjamaður sem tók viðtalið við hann:

Kaojikara segir frá ungri konu (Karin Shibata) sem ákveður að flytjast búferlum til Frakklands. Þrátt fyrir aðvaranir móður sinnar um að hún muni aldrei „aðlagast“ leggur hún af stað í leit að nýju lífi, og nýrri byrjun. Eftir að hafa komið sér ágætlega fyrir, jafnvel fundið sér ástmann vaknar hún einn daginn í öðrum veruleika sem er uppfullur af óvinveittu fólki með afmynduð andlit.

Kvikmyndin tekst á við menningarlega útskúfun og hvernig einstaklingurinn bregðst við henni. Reynt er að fanga það á myndrænan hátt hvernig það er að vera innflytjandi í öðru landi, útlendingur þar sem þú býrð.